روستای صرفه/ابادی از یاد رفته....

روستای صرفه از توابع دهستان گروه/احمداباد بخش راین استان کرمان

روستای صرفه/ابادی از یاد رفته....

روستای صرفه از توابع دهستان گروه/احمداباد بخش راین استان کرمان

روستای صرفه/ابادی از یاد رفته....

از بین شاخ و برگ گردوها؛ ماه و نورافشانی اش تصویری زیبا برای شکار خلق کرده؛ دوربین گوشی اما این صحنه ی زیبا را هم چون سیاهی محض و نقطه ای سفید در ان نشان می دهد و گویی احساس ندارد.
و فقط خاطره‌هاست، که چه شیرین و چه تلخ دست ناخورده به جای می‌مانند.

جمعه, ۱۵ آبان ۱۳۹۴، ۰۱:۴۰ ب.ظ

۴

زندانی دیوارها

جمعه, ۱۵ آبان ۱۳۹۴، ۰۱:۴۰ ب.ظ




آدمی هر چه از طبیعت دور شد، هر چه با طبیعت بیگانه تر شد، محزون تر شد. ساکنان گذشته خود را در مأمن و موطن اصلی خویش می یافتند. در گذشته، همه چیز گویی انسانی بود که باید احترامش را به سر برد. با طبیعت، درون طبیعت و همراه هم بودیم. خود را خویشاوند طبیعت می دانستیم. 

با خود می اندیشیدم: درخت، خویش من است. نسیم، خویش من است. غروب خورشید و صدای جیرجیرک ها، آشنایان منند. من در دشت و علفزار احساس تنهایی نداشتم زیرا رودخانه ای از کنارم می گذشت و صدای باد که رازهایش را با من در میان می گذاشت. من در خانه ی خویش بودم. در کنار و همراه خویشانم. از این رو بود که شاخه ی درختی را نمی شکستم. از این رو بود که نانی را زیر پا له نمی کردم. دانه ای می کاشتم، آبش می دادم و نگهداری می کردم. وقتی دانه رشد می کرد و نهال می شد، حس من این بود که گویی این نهال، فرزند من است. زیرا من آن را کاشته ام. من بزرگش کرده ام. درختان فرزندان منند. ابرها را پاس می داشتم برایشان دعا می کردم. مرغان و جوجه ها را دانه می دادم. 

 من در گدشته، کنار خویشانم بودم. گلها شاهدان زیباروی خانه ام بودند. نسیم، آوازه خوان جشن هستی من. و پرندگان رقصندگان در باد. شمع که می سوخت، اشک هایش را می دیدم. برای آن که دلش نگیرد، زیر نور لرزانش، حافظ را می گشودم و برایش شعر می خواندم. شمس می خواندم. مولانا می خواندم و او می گریست. 


من میان گفت و گریه می‌تنم

یا بگریم یا بگویم چون کنم

گر بگویم فوت می‌گردد بکا

ور نگویم چون کنم شکر و ثنا


این همه لامپ روشن خانه، فقط فضای خانه را روشن می کند.  با این همه نور، اما درونم تاریک است. شمع، فقط نور نبود، با من سخن می گفت. درونم را می گشود و پرده از رازهای هستی ام برمی داشت. اینک پروانه ی خیال من هنوز گرد شمع خانه ی مادر بزرگم می چرخد و بال هایش را باز می کند تا بسوزد. نیلوفران پیچیده بر ساقه ی سرنوشت، تا اوج رنگین کمان زندگی بالا می رفتند. قاصدک ها، خبر می آوردند. در آن سرای خلوت، زندگی جریان داشت. اما اینک با این همه اسباب و اثاثیه و با این همه رسانه و سرو صدا، تنهایم. زیرا این ها خویش من نیستند. من اینک در خانه ی خود نمی زیم. 

احساس خستگی می کنم. آن جا که سایه ی درختی، کنار رودخانه ای خروشان که می غرد و از من دور می شود، مامن من است. من با نسیم سخن می گفتم. وقتی با دست پر پا به حیاط خاکی می گذاشتم، مرغان و جوجه های شان، به پیشوازم می آمدند. دورم جمع می شدند. دانه می پاشیدم و می نشستم و خوردن شان را نظاره می کرددم. اینک، شب که می شود منتظر ستاره ها چشم به آسمان می چرخانم. اما دیری است از آنها بی خبرم. در انتهای راه شیری، ستاره ای داشتم که بختم را می سرود. ساعت ها در کهکشان بی انتها، گام می زدم و خودم را در ماه می دیدم.  من با آسمان آشنا بودم. اینک چشم هایم از آسمان کنده شده است. دیری است به جشن شهاب سنگ ها دعوت نشده ام. آسمان شب هایم گرفته است. سقف خانه، مرا از آن همه زیبایی، محروم می کند. کاش سقف نبود تا در نیمه شبان، آن هنگام که حزن بر دلم می نشست، آن زمان که بی قرار می شوم، با آسمان سخن می گفتم. من، اینک، زندانی دیوارهای سیمانی ام. زندانی در هم پیچیده شده.


اما اینک از خویشانم دور شده ام. این بلوک های سیمانی که در آن می زیم با من بیگانه اند. این همه ماشین که کنارم راه می روند، با من بیگانه اند. کسی در چهارچوب تلویزیون با من سخن می گوید، نمی شناسمش. بیگانه ای است که بی اجازه وارد خانه ام شده است. .من گویی در خانه ی خویش نیستم. اینک،  طبیعت نه راز است و نه خویشاوند من. طبیعت تنها انرژی است که باید از آن حد اکثر بهره را ببرم.  از مقام خویشاوندی به جپاول رسیده ام. 



۹۴/۰۸/۱۵
نوشته شده توسط : سید

روستای صرفه

نظرات  (۴)

دیدن این عکسها و خواندن این متنها چه غوغایی در دلم برپا میکند که فقط خدا میداند 
خوش به سعادت شما که میرین و در طبیعت جانتون از شنیدن صدای طبیعت سیراب میشه اما ما چی..

بقول شاعر
گون از نسیم پرسید 
دل من گرفت از اینجا ز غبار این بیابان هوس سفر نداری؟
 همه ارزویم اما چه کنم که بسته پایم 
حکایت ماست که ارزوی بودن در صرفه داریم اما بسته پاییم و اسیر
ممنون از شما
خدا قوت
پاسخ:
تشکر از بازدید شما
اونقدر مطالب رو خوندم عکسا رو دیدم اشک امانم را برید 
جگرم سوخت
دلم خون شد 
تاوان کدام گناهمو دارم پس میدم که به انچه میخوام نمیرسم 
مال دنیا نمیخوام فقط بودن تو صرفه 
خدایا یعنی اینقد دنیایی که میخوام تنگه که جایی برای من نیس
شما که به نظرات اهمیت نمیدین لطفا نظرات منو حذف کنین دیگه ام براتون نظری نمینویسم
پاسخ:
؟! ؟! ؟! ؟! 
هر کسی کاو دور شد از اصل خویش
باز جوید روزگار وصل خویش

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">