بی هدف وافسرده حال نشسته ام ومی نویسم٬نوشتن برای دنیای خوشبختی٬همان دنیای دست نیافتنی که همواره در کوچه پس کوچه های افکارم به آن می اندیشم.گاهی این دنیا آنقدر به من نزدیک می شودکه حس می کنم در رویای یوتوپیایی اش ایام سپری می نمایم وزمانی دیگر آنقدر در حسرت دست یافتنش نا امیدمی گردم که تصور می کنم دنیای خوشبختی همچون دریایی است اسطوره ای که آبش درحال خشکیدن است...
درد من و تمام تبرخوردهها یکیست:
باور نمیکنیم که مردیم مدتیست
آنها در انتظار دوباره پرندهای
من فکر بازگشت کسی که نبود و نیست...
تصاویر بیشتر در ادامه مطلب :
تصاویری از فروردین 94 در روستای صرفه:
کسی با قصه من آشنا نیست
در این عالم ندارم همزبانی
به صد اندوه می نالم - روا نیست
شبم طی شد کسی بر در نکوبید
به بالینم چراغی کس نیفروخت
نیامد ماهتابم بر لب بام
دلم از این همه بیگانگی سوخت
مردم بالادست، همه در ماتم و اندوه نشستند اما…
کدخدا در خانه با زنش میخندد
آب را گل کردند…
چشم ها را بستند و چه با دل کردند…
