زمستان

بی هدف وافسرده حال نشسته ام ومی نویسم٬نوشتن برای دنیای خوشبختی٬همان دنیای دست نیافتنی که همواره در کوچه پس کوچه های افکارم به آن می اندیشم.گاهی این دنیا آنقدر به من نزدیک می شودکه حس می کنم در رویای  یوتوپیایی اش ایام سپری می نمایم وزمانی دیگر آنقدر در حسرت دست یافتنش نا امیدمی گردم که تصور می کنم دنیای خوشبختی همچون دریایی است اسطوره ای که آبش درحال خشکیدن است...